آثار تمرین تناوبی با شدت بالا درمقابل تمرین تداومی با شدت متوسط بر عملکرد فیزیولوژیکی بیماران قلبی بعداز جراحی پیوند بای پس شریان کرونری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران

2 گروه فیزیولوژی ورزشی , دانشکده علوم ورزشی ,دانشگاه شهید چمران اهواز, اهواز ,ایران

3 گروه قلب و عروق، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

10.22118/jsmj.2023.399804.3149

چکیده

زمینه: برنامه های ورزشی بازتوانی قلبی(CR) باعث افزایش عملکرد فیزیولوژیکی می شوند. با این حال هنوز مشخص نیست کدام ویژگی فعالیت ورزشی برای بهبود شاخص های مهم عملکردی فیزیولوژیک بیماران قلبی موثرتر است. بنابراین هدف این مطالعه مقایسه تاثیر تمرین تناوبی با شدت بالا(HIT) و تمرین تداومی با شدت متوسط(MCT) بر معادل سوخت وسازی(METs)، تقاضای اکسیژن میوکارد زیربیشینه(MVO2submax) و ضربان قلب بازیافت(HRR) بیماران قلبی بعداز جراحی پیوند بای پس شریان کرونری(CABG) بود.
روش ها: بیست وچهار بیمار post-CABG (15مرد و 9زن) با میانگین سنی 3.16±60.75 سال و میانگین شاخص توده بدن (BMI) 28.40±1.09 کیلوگرم بر مترمربع بطور تصادفی به سه گروه HIT، MCT و گروه کنترل (CG) تقسیم شدند. گروه های تمرین (HIT وMCT) بمدت هشت هفته، هفته ای سه جلسه، و جلسه ای 45 دقیقه ورزش کردند. متغیرهای تحقیق (METs، MVO2submax وHRR) در دو مرحله قبل و بعداز هشت هفته برنامه های CR اندازه گیری و مقایسه شدند.
یافته ها: بعداز هشت هفته برنامه های CR بیماران دو گروه تمرین بهبود معنی داری در METs، MVO2submax وHRR نشان دادند (P<0.05)، و گروه HIT درمقایسه با گروه MCT بطور قابل توجهی بهبود بیشتری در METs (P=0.001) و HRR (P=0.001) نشان داد، بعلاوه گروه MCT درمقایسه با گروه HIT بطور قابل توجهی بهبود بیشتری در MVO2submax (P=0.001) نشان داد. همچنین طی انجام مطالعه هیچ حوادث ناگوار قلبی عروقی مرتبط با HIT یا MCT رخ نداد.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر بنظر می رسد HIT نسبت به MCT برای بهبود METs وHRR بیماران post-CABG موثرتر و همچنین ایمن است.

کلیدواژه‌ها