بررسی تاثیر شلاتورهای آهن بر بتا میکروگلوبولین (β2M) و سدیم سرم بر عملکرد کلیه بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار نفرولوژی، گروه داخلی، مرکز تحقیقات نارسایی مزمن کلیه، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

2 دستیار پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

3 استادیار هماتولوژی و انکولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران

10.22118/jsmj.2023.409441.3194

چکیده

مقدمه: تالاسمی شایع ترین بیماری ژنتیکی مرتبط با تزریق مکرر خون و اضافه بار آهن بدن است. شلاتورهای آهن می‌توانند اثرات نامطلوب اضافه بار آهن را از طریق مکانیسم های مختلف کاهش دهند. با این حال، اخیراً نگرانی‌هایی در مورد تأثیر منفی آنها بر عملکرد کلیه مطرح شده است. از این رو، مطالعه حاضر به بررسی تأثیر شلات‌های مختلف آهن بر عملکرد کلیه در بیماران مبتلا به تالاسمی ماژور پرداخته است.
روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، بیماران تالاسمی (5 تا 25 سال) مراجعه کننده به مرکز تالاسمی اهواز با تزریق خون و درمان منظم با شلاتورهای آهن به 3 گروه (دفریپرون mg/kg/d80-60، دفراسیروکس 35-15 mg/kg/d و دفروکسامینmg/kg/d 48-11) تقسیم شدند. نمونه‌های ادرار برای تعیین میزان فیلتراسیون گلومرولی (GFR) و فاکتورهای بیوشیمیایی جمع‌آوری شد.
یافته‌ها: تفاوت قابل توجهی بین گروه‌های مورد مطالعه از نظر GFR، آلبومین ادرار، کراتینین سرم، سیستاتین C سرم، فسفر سرم و ادرار و سدیم ادرار وجود نداشت (05/0p>)، اما سدیم سرم و β2 میکروگلوبولین ادرار (β2M) در بین گروه‌ها تفاوت معنی‌داری داشتند (05/0>p). سدیم سرم در گروه دفریپرون به طور معنی داری بیشتر از گروه شاهد بود (004/0=P). ادرار β2M در گروه دفروکسامین(P=0.041) و دفراسیروکس (P=0.013) به طور قابل توجهی بالاتر از گروه کنترل بود. علاوه بر این، سدیم سرم در گروه‌های دفریپرو (P=0.001) و دفراسیروکس(P=0.021) به طور معنی داری بیشتر از گروه دفروکسامین بود.
نتیجه‌گیری: میکروگلوبولین بتا-2 ادرار در بیماران دریافت‌کننده دفروکسامین و دفراسیروکس نسبت به گروه کنترل افزایش یافت که ممکن است نشان‌دهنده آسیب اولیه کلیه باشد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات