اثر انواع بی‌تحرکی بر طول تلومر و بیان ژن‌های TRF1 و TRF2 عضلات اسکلتی موش‌های نر نژاد C57BL/6

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز ، ایران

2 دکتراphd فیزیولوژی ورزشی دانشیار اهواز دانشگاه شهید چمران دانشکده تربیت بدنی

3 مرکز تحقیقات پروتئین، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران

4 تربیت بدنی استادیار اهواز دانشگاه شهید چمران دانشکده تربیت بدنی

10.22118/jsmj.2022.315377.2719

چکیده

زمینه و هدف: هدف از انجام این تحقیق، بررسی اثر انواع بی‌تحرکی بر سیستم تلومری عضلات اسکلتی موش بود.
روش بررسی: تعداد 24 سر موش نر نژاد C57BL/6 به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل پایه (6n=)، کنترل (6n=)، HIIT (6n=) و LIIT (6n=) تقسیم شدند. گروه‌های تمرینی پروتکل‌ها را 5 جلسه در هفته به مدت 8 هفته اجرا کردند و سپس به مدت 4 هفته در شرایط بی‌تحرکی نگهداری شدند. اندازه‌گیری با استفاده از روش Real time-PCR صورت گرفت و داده‌های با استفاده از روش تحلیل واریانس دوراهه ارزیابی شدند.
یافته ها: بین میزان بیان ژنTRF1 عضلات کندانقباض و تندانقباض (825/0=P)، نوع بی‌تحرکی (062/0=P) و نیز اثر متقابل نوع عضله و نوع بی‌تحرکی (408/0=P) تفاوت معناداری مشاهده نشد. بین میزان بیان ژنTRF2 عضلات کندانقباض و تندانقباض (073/0=P)، نوع بی‌تحرکی (309/0=P) و نیز اثر متقابل نوع عضله و نوع بی‌تحرکی (093/0=P) تفاوت معناداری مشاهده نشد. بر این اساس در مجموع، بین میزان طول تلومر عضلات کندانقباض و تندانقباض (763/0=P)، نوع بی‌تحرکی (053/0=P) و نیز اثر متقابل نوع عضله و نوع بی‌تحرکی (651/0=P) تفاوت معناداری مشاهده نشد.
نتیجه گیری: اِعمال انواع بی‌تحرکی اعم از بی‌تحرکی متعاقب تمرینات پرشدت و کم‌شدت به طور یکسان بر سیستم تلومری در عضلات اسکلتی در هر دو نوع عضله اثرگذار است. بی نظر می‌رسد اثر بی‌تحرکی در افراد برخوردار از پیشینه تمرینات ورزشی با شدت‌های مختلف، بر نوع بافت عضله اسکلتی اثر متفاوتی ایجاد نمی‌کند.

کلیدواژه‌ها


دوره 21، شماره 1 - شماره پیاپی 136
فروردین و اردیبهشت 1401
  • تاریخ دریافت: 25 آبان 1400
  • تاریخ بازنگری: 28 دی 1400
  • تاریخ پذیرش: 02 بهمن 1400
  • تاریخ اولین انتشار: 01 فروردین 1401