چکیده
زمینه و هدف: داکسوروبیسین (DOX) محدودیت کاربرد کلینیکی به‌علت کاردیوتوکسیسیته دارد که بخشی از آن به اختلال در هموستازی میتوکندری مربوط می‌شود. هدف این مطالعه بررسی اثر تمرین تردمیل بر بیان miR-23a و شاخص‌های تنظیم‌کننده‌ی بیوژنز و فیسیون میتوکندری (PGC-1α و DRP1) و آپوپتوز (Caspase-3) در مدل حیوانی کاردیوتوکسیسیته القاشده با DOX بود. مواد و روش‌ها: سی و دو موش نر ویستار به چهار گروه تقسیم شدند: کنترل (C)، تردمیل (T)، داکسوروبیسین (D) و تردمیل+داکسوروبیسین (DT)؛ پروتکل تردمیل ۶ هفته (۵ روز/هفته، ۱۵–۲۰ m/min، 25–54 دقیقه/جلسه) اجرا شد. DOX به‌صورت داخل‌صفاقی (4 mg/kg) یک‌بار در هفته به مدت ۵ هفته تجویز گردید. در پایان، بیان miR-23a با qRT-PCR و بیان پروتئین‌های DRP1، PGC-1α و Caspase-3 با وسترن بلات ارزیابی شد. یافته‌ها: در گروه D، miR-23a و Caspase-3 به‌طور معنی‌داری افزایش یافتند (miR-23a: p<0.05؛ Caspase-3: p<0.0001) و PGC-1α و DRP1 کاهش معنی‌داری نشان دادند (هر دو p<0.0001) تمرین تردمیل به‌تنهایی تغییر عمده‌ای ایجاد نکرد؛ اما در گروه DT، PGC-1α و DRP1 نسبت به گروه D به‌طور معناداری بازگشت (PGC-1α: p<0.0001؛ DRP1: p<0.001) و Caspase-3 کاهش یافت (p<0.01)، در حالی‌که miR-23a گرایش کاهشی اما غیرمعنی‌داری نسبت به D نشان داد. نتیجه‌گیری: تمرین تردمیل می‌تواند با تعدیل محور miR-23a/PGC-1α/DRP1 و کاهش آپوپتوز، به بازیابی تعادل بیوژنز–فیسیون میتوکندری و کاهش کاردیوتوکسیسیته ناشی از DOX کمک کند.