نقش بی حرکت ‌سازی زانو و کشش پوستی در مدیریت درد پیش از جراحی شکستگی‌های اینترتروکانتر ایزوله: کارآزمایی بالینی تصادفی

باروتکوب, مجتبی; خان نژاد, ثمین; عبدالله زاده, محمد علی; حسن زاده, آرمان; عموزاده عمرانی, فرزاد; براتی, حسن; کی پر فرد, علی; شهرویی, فاطمه

doi:10.22118/jsmj.2025.507532.3848

نقش بی حرکت ‌سازی زانو و کشش پوستی در مدیریت درد پیش از جراحی شکستگی‌های اینترتروکانتر ایزوله: کارآزمایی بالینی تصادفی

مقالات آماده انتشار

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

مجتبی باروتکوب ¹

ثمین خان نژاد ²

محمد علی عبدالله زاده ³

آرمان حسن زاده ⁴

فرزاد عموزاده عمرانی ³

حسن براتی ⁵

علی کی پر فرد ⁵

فاطمه شهرویی ²

¹ دکتری پزشکی، بخش جراحی عمومی، مرکز پزشکی و آموزشی امام حسین، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

² دکتری پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

³ دکتری پزشکی، بخش جراحی ارتوپدی، بیمارستان امام حسین، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

⁴ دکتری پزشکی، بخش جراحی عمومی، مرکز پزشکی و آموزشی امام حسین، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.

⁵ دکتری پزشکی، بخش جراحی ارتوپدی، بیمارستان امام حسین، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

10.22118/jsmj.2025.507532.3848

چکیده

هدف: مدیریت مؤثر درد در بیماران مبتلا به شکستگی‌های لگن و اینترتروکانتریک به‌ویژه زمانی که جراحی به تعویق می‌افتد ضروری است. چندین مطالعه به بررسی کشش پوستی برای درد پیش از عمل در شکستگی‌های لگن پرداخته‌اند، اما تعداد کمی به طور خاص بر شکستگی‌های اینترتروکانتریک ایزوله تمرکز داشته‌اند. همچنین تحقیقات محدودی در مورد استفاده از اسپلینت برای بی‌حرکت‌سازی اندام و کنترل درد وجود دارد. در این کارآزمایی بالینی تصادفی (RCT)، ما اثربخشی کشش پوستی و بی‌حرکت‌سازی زانو را در تسکین درد شکستگی‌های اینترتروکانتریک ایزوله مقایسه کردیم.
روش ها: بیماران نیازمند جراحی برای شکستگی های اینترتروکانتریک ایزوله به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. گروه کنترل مراقبت های معمول از جمله مورفین سولفات (MS) را دریافت کرد، در حالی که گروه های دیگر علاوه بر مراقبت های معمول، بی حرکت سازی زانو یا کشش پوستی دریافت کردند. شدت درد با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری (VAS) در زمان پایه، 12 ساعت و 24 ساعت پس از درمان ارزیابی شد.
نتایج :در مجموع 96 بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. هر سه گروه به‌طور قابل توجهی کاهش درد را تجربه کردند (P<0.001). کاهش درد در گروه کشش پوستی در 12 ساعت به‌طور معنی‌داری بیشتر از دو گروه دیگر بود (P<0.001)، اما این تفاوت در 24 ساعت مشاهده نشد. همچنین، بین گروه‌ها از نظر نیاز به تجویز مورفین اضافی تفاوت معناداری وجود نداشت؛ به‌طوری که نسبت شانس مصرف مورفین اضافی در گروه کشش پوستی برابر با (OR: 1.00, 95% CI: 0.37–2.68) و در گروه بی‌حرکت‌سازی زانو برابر با (OR: 1.48, 95% CI: 0.54–4.07) نسبت به گروه کنترل بود.
نتیجه گیری: ارزیابی ما نشان می دهد که در حالی که هر دو روش کشش پوستی و بی حرکت سازی زانو می توانند درد را کاهش دهند، کشش پوستی پس از 12 ساعت مؤثرتر از بی حرکت سازی زانو است. با این حال، این برتری در 24 ساعت مشاهده نشد.

کلیدواژه‌ها

شکستگی اینترتروکانتریک

کشش پوستی

بی‌حرکت‌سازی زانو

مدیریت درد پیش‌ازجراحی

کارآزمایی بالینی تصادفی

موضوعات