مجله  علمی پزشکی جندی شاپور

مجله علمی پزشکی جندی شاپور

اثرات تمرین تناوبی با شدت متوسط بر سطوح فاکتور رشد عصبی و فاکتور نوروتروفیک مشتق از سلول‌های گلیال در مردان سالمند: فقدان مزیت افزایشی مکمل کوئرستین

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 . گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه فیزیولوژی، علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
چکیده
زمینه و هدف: سالمندی با کاهش عملکرد نورونی و افت فاکتورهای نوروتروفیک همراه است. با وجود تأثیر مجزای تمرین و کوئرستین بر فاکتورهای عصبی، تأثیر ترکیبی آن‌ها بر فاکتور رشد عصبی (NGF) و فاکتور نوروتروفیک مشتق از سلول‌های گلیال (GDNF) در سالمندان و مزیت افزایشی آن نسبت به تمرین به‌تنهایی ناشناخته است. ازاین‌رو، هدف این پژوهش بررسی اثر تمرین تناوبی با شدت متوسط (MIIT) و مکمل کوئرستین بر سطوح NGF و GDNF در مردان سالمند بود.
روش‌ بررسی: در پژوهش نیمه تجربی حاضر، ۴۰ مرد سالمند (۷۵-۶۰ سال) به‌صورت تصادفی در چهار گروه MIIT، مکمل، تمرین+مکمل و کنترل قرار گرفتند (هر گروه ۱۰ نفر). برنامه تمرینی به‌مدت ۸ هفته MIIT، ۳ جلسه در هفته (12-8 تناوب 3-2 دقیقه‌ای با شدت 80-70 درصد ضربان قلب بیشینه با استراحت فعال) اجرا شد و گروه‌های مکمل روزانه ۵۰۰ میلی‌گرم کوئرستین دریافت کردند. سطوح سرمی NGF و GDNF با روش الایزا اندازه‌گیری شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد سطوح NGF در گروه‌های تمرین و تمرین+مکمل به‌ترتیب حدود ۱۴٪ و ۱۷٪ افزایش و سطوح GDNF حدود ۱۵٪ و ۱۰٪ نسبت به گروه کنترل و مکمل افزایش یافت (05/0>P). با این حال، تفاوت معنی‌داری بین دو گروه تمرینی با و بدون مکمل مشاهده نشد (05/0 نتیجه‌گیری: MIIT با افزایش معنی‌دار NGF و GDNF، رویکردی عملی برای بهبود شاخص‌های نوروتروفیک و حمایت از نورون‌های دوپامینرژیک در سالمندان است؛ در حالی‌که افزودن کوئرستین مزیت افزایشی معنی‌داری نسبت به تمرین به‌تنهایی ندارد.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

  • تاریخ دریافت 12 خرداد 1405
  • تاریخ بازنگری 19 مرداد 1405
  • تاریخ پذیرش 19 مرداد 1405