مجله  علمی پزشکی جندی شاپور

مجله علمی پزشکی جندی شاپور

برتری تمرین تداومی با شدت متوسط بر تمرین تناوبی با شدت بالا در بهبود پلاستیسیته وابسته به BDNF هیپوکمپ در موش‌های چاق سارکوپنیک: نقش مسیرسیگنالینگ SIRT1/PGC-1α/BDNF

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران
2 گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران
3 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مسجدسلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجدسلیمان، ایران
4 دانشکده بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
چکیده
زمینه و هدف: مسیر سیگنالینگ SIRT1/PGC-1α/BDNF نقش مهمی در تنظیم پلاستیسیته عصبی و حفظ عملکرد نورون‌ها دارد و در پاسخ به محرک‌هایی مانند فعالیت بدنی فعال می‌شود.. هدف این مطالعه مقایسه اثر تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) و تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر بیان ژن‌های SIRT1، PGC-1α و BDNF در هیپوکمپ موش‌های صحرایی چاق سارکوپنیک بود.
روش بررسی: در مطالعه تجربی حاضر 12 موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن ۱۸ ماه به چهار گروه کنترل سالم (C)، کنترل چاق سارکوپنیک (SO)، تمرین MICT و تمرین HIIT تقسیم شدند. مدل چاقی سارکوپنیک با رژیم غذایی پرچرب به مدت ۱۲ هفته القا شد. پروتکل‌های تمرینی به مدت ۱۲ هفته تمرین با تواتر پنج جلسه در هفته اجرا شد. بیان ژن‌ها در هیپوکمپ با استفاده از qRT-PCR اندازه‌گیری شد و داده‌ها با تحلیل واریانس یک‌طرفه و آزمون توکی تحلیل شدند.
یافته‌ها: هر دو پروتکل ورزشی موجب افزایش معنی‌دار بیان ژن های SIRT1، PGC-1α و BDNF نسبت به گروه SO شدند (0.05>P) با این حال، گروه MICT افزایش معنی‌دار بیشتری در بیان ژن‌های SIRT1 (01/0>P)، PGC-1α (05/0>P) وBDNF (05/0>P) هیپوکمپ در مقایسه با گروه HIIT شد.
نتیجه‌گیری: اگرچه هر دو نوع تمرین هوازی مؤثر هستند، اما پروتکل MICT در مقایسه با HIIT برتری بیشتری در فعال‌سازی مسیر سیگنالینگ SIRT1/PGC-1α/BDNF در هیپوکمپ موش‌های چاق سارکوپنیک دارد. این نتایج می‌تواند در طراحی برنامه‌های ورزشی بهینه برای جمعیت سالخورده مبتلا به چاقی سارکوپنیک راهگشا باشد.
کلیدواژه‌ها
موضوعات

  • تاریخ دریافت 09 بهمن 1404
  • تاریخ بازنگری 01 اردیبهشت 1405
  • تاریخ پذیرش 08 اردیبهشت 1405