چکیده:
مقدمه: پیش‌دیابت همراه با مقاومت به انسولین، با اختلالات متابولیکی از جمله دیس‌لیپیدمی و آسیب کبدی همراه است. هدف این مطالعه، مقایسه تأثیر دو پروتکل تمرین هوازی—تمرین تداومی و تمرین تناوبی با شدت بالا بر پروفایل لیپیدی و آنزیم‌های کبدی در یک مدل حیوانی پیش‌دیابتی القاشده با فروکتوز بود.
روش کار: تعداد32 سر موش صحرایی ماده نژاد ویستار به‌صورت تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: کنترل سالم(C)، کنترل دیابتی(D)، پیش دیابتی + تمرین تداومی(D+CONT) و پیش دیابتی + تمرین تناوبی(D+INT). پس از القای پیش‌دیابت با فروکتوز، پروتکل‌های تمرینی به‌مدت 8 هفته و 5 جلسه در هفته اجرا شدند. در پایان، سطوح سرمی گلوکز، شاخص مقاومت به انسولین، لیپیدها (تری‌گلیسیرید، کلسترول تام، LDL، HDL) و آنزیم‌های کبدی (ALT، AST، ALP) و شاخص استرس اکسیداتیو اندازه‌گیری شدند.
یافته ها: القای پیش‌دیابت منجر به افزایش معنی‌دار گلوکز، اختلال شدید در پروفایل لیپیدی و افزایش آنزیم‌های کبدی و MDA شد(001/0>p). هر دو پروتکل تمرینی منجر به کاهش معنی‌دار گلوکز سرم (به سطحی مشابه گروه کنترل)، بهبود پروفایل لیپیدی (کاهش تری‌گلیسیرید، کلسترول و LDL؛ افزایش HDL) و کاهش آنزیم‌های کبدی و MDA گردیدند. با این حال، هیچ تفاوت آماری معنی‌داری بین دو گروه تمرینی از نظر هیچ‌یک از شاخص‌های مورد بررسی مشاهده نشد (05/0 نتیجه گیری: هر دو روش تمرینی—تداومی و تناوبی—به‌طور مؤثر و یکسانی قادر به بهبود شاخص‌های متابولیک، لیپیدی و کبدی در مدل حیوانی پیش‌دیابتی بودند. این یافته نشان می‌دهد که انتخاب بین این دو روش می‌تواند بر اساس اولویت‌های فردی انجام شود، زیرا از دیدگاه پیامدهای متابولیک، اثربخشی آن‌ها معادل است.