مقدمه: لکنت، به عنوان یکی از شایع‌ترین اختلالات ارتباطی، می‌تواند تأثیرات عمیقی بر جنبه‌های مختلف زندگی کودکان مدرسه‌رو داشته باشد. این اختلال، علاوه بر ایجاد مشکل در روانی گفتار، می‌تواند منجر به بروز مشکلات روانی-اجتماعی و تحصیلی در این گروه سنی شود.
روش: در این مطالعه مروری، با جستجوی کلیدواژه‌های مرتبط در پایگاه‌های اطلاعاتی علمی و فهرست منابع مقالات، به بررسی تحقیقات انجام‌شده در بازه زمانی 2015 تا 2025 میلادی در زمینه درمان لکنت در کودکان سن مدرسه پرداخته شد.
یافته‌ها: نتایج این مرور نشان داد که برنامه‌های درمانی مبتنی بر رفتاردرمانی، مانند برنامه لیدکامب، برنامه افزایش طول و پیچیدگی گفته، برنامه گفتار سیلابیک و رویکردهای ترکیبی مانند برنامه اوکویل، می‌توانند در کاهش شدت لکنت و بهبود روانی گفتار کودکان مدرسه‌ای مؤثر باشند. برنامه کمپرداون و برنامه شکل‌دهی روانی گفتار نیز به عنوان روش‌های درمانی مفید در این زمینه شناخته شده‌اند. برنامه اصلاح لکنت نیز با تأکید بر جنبه‌های شناختی و عاطفی لکنت، منجر به بهبود کیفیت زندگی و کاهش شدت لکنت در طول زمان می‌شود.
نتیجه‌گیری: شناسایی و به‌کارگیری راهبردهای درمانی مؤثر و مبتنی بر شواهد برای لکنت در کودکان مدرسه‌رو، نقش بسزایی در کاهش اثرات منفی این اختلال و بهبود پیامدهای ارتباطی، روانی-اجتماعی و تحصیلی آن‌ها دارد. با توجه به اهمیت رویکردهای درمانی شخصی‌سازی‌شده و نیاز به حمایت خانوادگی و اجتماعی، ارائه برنامه‌های جامع و متناسب با نیازهای هر کودک، می‌تواند به افزایش اثربخشی درمان و بهبود کیفیت زندگی این کودکان کمک کند.