زمینه و هدف: سندروم درد کشککی-رانی، یکی ‌از رایج‌ترین اختلالات عضلانی-اسکلتی زانو می‌باشد. در این مطالعه اثر سه روش تمرین درمانی در آب (با و بدون کینزیوتیپ)، بر درد، ناتوانی، تعادل پایدار و کیفیت زندگی زنان مبتلا بررسی ‌شده است.
روش بررسی: در تحقیق نیمه‌تجربی حاضر، 45 زن مبتلا، به‌‌عنوان نمونه آماری انتخاب و تصادفاً در سه گروهِ تمرین درمانی در آب، تمرین درمانی در آب با کینزیوتیپ موقتی و تمرین درمانی در آب باکینزیوتیپ دایمی، قرار گرفتند. جهت سنجش درد، ناتوانی، کیفیت‌ زندگی و تعادل‌ پایدار به ترتیب از پرسشنامه مک‌گیل، پرسشنامه ونکورف، پرسشنامه شرن‌بورن و بایودکس استفاده گردید. جهت مقایسه میانگین‌ها قبل و بعد از مداخله، از t-زوجی و جهت مقایسه میانگین‌ها بین گروه‌ها از آنوای یک-راهه استفاده گردید. سطح معناداری 05/0 در نظر گرفته شد.
یافته‌ها: نتایج نشان ‌داد، بین اختلاف میانگین‌های پیش‌آزمون-پس‌آزمون در فاکتورهای درد، ناتوانی، تعادل ایستا و کیفیت زندگی بین سه گروه جز درد (02/0P=) تفاوت ‌معناداری وجود نداشت. اما مقایسه پیش‌آزمون-پس‌آزمون، حاکی از معناداری کاهش درد (0001/0P=)، کاهش ناتوانی (0001/0P=) و افزایش کیفیت زندگی (0001/0P=) در هر سه گروه بود. تعادل در وضعیت چشم باز، در گروه کینزیوتیپ دائمی (01/0=POA) و گروه بدون کینزیوتیپ (05/0=PAP)؛ و در وضعیت چشم بسته، درگروه با کینزیوتیپ دائمی (02/0=POA) و (01/0=PAP)) بهبودی معناداری داشت.
نتیجه‌گیری: تمرین درمانی در آب با کینزیوتیپ طولانی‌مدت بر کاهش درد بیماران اثرگذار بود؛ و از آن‌جایی‌که وجود درد روی کیفیت زندگی نقش مؤثری دارد بنابراین، احتمالاً، حرکت‌ درمانی در آب با‌ کینزیوتیپ را، می‌توان به‌عنوان روش مؤثرتری، در درمان مبتلایان توصیه نمود.