زمینه و هدف: سندروم داون از بیماریهای ژنتیکی است که به علت تغییرات کروموزومی رخ می دهد. راههای مختلف برای بهبود ناهنجاریهای ایجاد شده در این بیماری وجود دارد، از جمله می توان به تمرینات ورزشی و ذهنی اشاره کرد. هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر یک دوره آموزش نروفیدبک و پیلاتس بر تعادل کودکان مبتلا به سندروم داون می باشد.
روش کار: در تحقیق نیمه تجربی حاضر، نمونه آماری تحقیق حاضر را 20 نفر از کودکانی که مبتلا به سندروم داون بودند تشکیل می دادند که در مدرسه استثنایی کرمانشاه مشغول به تحصیل بودند. آزمودنی ها بصورت تصادفی در دو گروه نروفیدبک و پیلاتس تقسیم شدند. گروه اول تحت آموزش نروفیدبک به مدت 8 هفته و گروه دوم نیز تحت تمرینات منتخب پیلاتس قرار گرفتند. از دستگاه نروفیدبک پروکامپ 8 کاناله جهت اجرای آموزش نروفیدبک استفاده شد. از آزمون تعادلی برگ در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون در هر دو گروه استفاده شد. جهت مقایسه دو گروه از آزمون آماری t وابسته در سطح معنی داری 05/0 > P استفاده گردید.
نتایج: نتایج بدست آمده نشان داد که هر دو نوع آموزش بطور معنی داری باعث بهبود تعادل کودکان بیمار شد (05/0 > P)، اما مقایسه بین گروه نشان داد که گروه تمرینات پیلاتس نسبت به آموزش نروفیدبک تأثیر معنی دارتری داشت (05/0 > P).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده می توان پیشنهاد کرد که مراکز کودکان استثنایی و والدین می توانند از هر دو نوع آموزش جهت بهبود تعادل کودکان استفاده کنند.