زمینه و هدف: اتصال میکروارگانیسم‌ بیماری‌زا به سطح سلول‌ اولین گام در ایجاد عفونت است. تحقیق حاضر در راستای معرفی ماده زیست محیطی و جایگزین آنتی‌بیوتیکی که مانع از اتصال و شروع روند بیماری شود، انجام گرفت.
روش‌ بررسی: مطالعه حاضر در طول 3 دوره آزمایشی انجام گرفت. جدایه‌های بالینی باکتری اشرشیاکلی و مخمر کاندیدا آلبیکنس از ایستگاه تحقیقاتی خلعت پوشان دانشگاه تبریز و سویه استاندارد آنها از سازمان پژوهش‌های علمی ایران تهیه شد. اثرات تجمع‌پذیری تیمارهای آزمایشی با هر دو گونه اشرشیاکلی و کاندیدا آلبیکنس به روش کولادو بررسی و به صورت درصد بیان گردید. همچنین فعالیت ضداتصالی آن‌ها با استفاده از روش میکروتیترپلیت انجام و به صورت درصد کاهش اتصال محاسبه شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که بیشترین میانگین تجمع‌پذیری با 68/74 درصد مربوط به تیمار "پروبیوتیک+نانوسلنیوم" با گونه استاندارد کاندیدا آلبیکنس و کمترین درصد تجمع‌پذیری با میانگین 32/39 درصد مربوط به تیمار "نانوسلنیوم" با گونه بالینی اشرشیاکلی بود (05/0P<). ارزیابی توان ضداتصالی نیز حاکی از آن بود که به جز تیمار "پروبیوتیک" روی گونه بالینی کاندیدا آلبیکنس، تفاوت معنی‌داری در سایر تیمار‌ها روی هر یک از گونه‌های اشرشیاکلی و کاندیدا آلبیکنس مشاهده نشد (05/0P>). همچنین بیشترین میزان حساسیت مربوط به گونه استاندارد و کمترین حساسیت متعلق به گونه بالینی عوامل بیماری‌زا بود.
نتیجه‌گیری: تمامی ترکیبات آزمایشی در این تحقیق توانایی مناسبی برای مولفه‌های تجمع‌پذیری و ضد اتصالی با گونه‌های بیماری‌زا داشتند. با این وجود "پروبیوتیک+نانوسلنیوم" از میانگین نسبی بالا و متعادلی برای هر سه دوره آزمایشی برخوردار بود. لذا می‌توان از آن جهت پیشگیری بیماری استفاده نمود.