دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 Investigating the Antioxidant Effects of Hesperidin on Liver Tissue in Mice with Acute Malathion Toxicity بررسی اثرات آنتی‏ اکسیدان هسپریدین بر بافت کبد موش‏های سوری دچار مسمومیت حاد با مالاتیون 1 11 245522 10.22118/jsmj.2026.554165.4048 FA محمدامین عبدالهی ضیاءالدینی کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بیرجند، بیرجند، ایران. 0009-0001-4709-007X نادیا یوسفی کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بیرجند، بیرجند، ایران. ذبیح الله محقق کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی بیرجند، بیرجند، ایران. 0000-0002-9614-5866 حامد شورئی استادیار گروه علوم تشریح، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران. 0000-0002-7762-5362 Journal Article 2025 10 21 Background and Objectives Malathion is an organophosphate compound that can cause severe damage to organs such as the liver. It exerts its toxic effects through inhibition of cholinesterase and induction of oxidative stress. Hesperidin, a flavonoid with antioxidant and anti-inflammatory properties, may have a protective role against this damage. The aim of this study was to investigate the protective effect of hesperidin against acute malathion-induced liver injury in female Syrian mice. Subjects and Methods In this experimental study, 32 female Syrian mice were randomly divided into four groups: negative control, malathion, hesperidin, and treatment (malathion + hesperidin). Malathion (3 mg/kg) and hesperidin (20 mg/kg) were administered intraperitoneally for 35 consecutive days. At the end of the treatment period, following anesthesia, cardiac blood sampling and liver tissue collection were performed. Data were analyzed using SPSS version 24, with statistical significance set at (p<0.05). Results In the malathion group, histopathological alterations in liver tissue were observed, and serum levels of ALT, AST, ALP, and both total and direct bilirubin were significantly increased (P<0.05). In the treatment group, these markers were significantly reduced, and histological improvement of liver tissue was evident (P<0.05). Total antioxidant capacity (TAC) decreased in the malathion group while it increased in the hesperidin and treatment groups (P<0.05). Additionally, malondialdehyde (MDA) levels were significantly elevated in the malathion group but significantly reduced in the malathion+hesperidin group (P<0.05). Conclusion Malathion induced histopathological changes and enzymatic disturbances in the liver, whereas hesperidin effectively mitigated these effects. Therefore, hesperidin may serve as a protective agent against malathion-induced hepatotoxicity. زمینه و هدف: مالاتیون، به‌عنوان یک ترکیب ارگانوفسفره، می‌تواند باعث آسیب شدید به اندام‌هایی مانند کبد شود. این ترکیب ازطریق مهار کولین‌استراز و القای استرس اکسیداتیو اثرات سمی خود را اعمال می‏کند. هسپریدین، یک فلاونوئید با خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی، ممکن است نقش محافظتی دربرابر این آسیب‌ها داشته باشد. هدف از این پژوهش بررسی اثر حفاظتی هسپریدین بر آسیب حاد کبدی ناشی از مالاتیون در موش‌های سوری ماده بود. روش بررسی: در این مطالعۀ تجربی، ۳۲ سر موش سوری ماده به‌طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند: کنترل منفی، مالاتیون، هسپریدین و درمان (مالاتیون + هسپریدین). مالاتیون (mg/kg 3) و هسپریدین (mg/kg 20) به‏صورت داخل صفاقی به‏مدت ۳۵ روز متوالی تجویز شدند. در پایان دوره، پس از بیهوشی، خون‌گیری قلبی و برداشت کبد انجام شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخۀ ۲۴ و در سطح معنی‌داری کمتر از 0.05 تحلیل شدند. یافته‌ها: در گروه مالاتیون، تغییرات غیرطبیعی در بافت کبد مشاهده شد و سطوح سرمی آنزیم‌های ALT، AST، ALP، بیلی‌روبین تام و مستقیم به‌طور معناداری افزایش یافت. در گروه درمان، این شاخص‌ها به‌طور معناداری کاهش یافتند و بهبود هیستولوژیک بافت کبد مشاهده شد. ظرفیت کل آنتی‌اکسیدانی (TAC) در گروه مالاتیون کاهش و در گروه‌های هسپریدین و درمان افزایش یافت. همچنین سطح مالون‌دی‌آلدهید (MDA) در گروه مالاتیون به‌طور معناداری افزایش و در گروه‌ درمان با هسپریدین کاهش یافت.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_245522_124e95ba5fbc12b2fb1392841e71eb47.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 Investigating the relationship between Depression and eating behavior in students of Jundishapur University of Ahvaz and Shahid Chamran university بررسی ارتباط افسردگی و رفتار غذا خوردن در دانشجویان دانشگاه های جندی شاپور و شهید چمران اهواز 12 20 245521 10.22118/jsmj.2026.558887.4078 FA سیده طراوت مرتضوی کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران 0009-0002-9576-9236 سیده یکتا مرتضوی کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران محمد پارسا بیات کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران علی رحیم نژاد کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران سیما جعفری راد مرکز تحقیقات تغذیه و بیماری های متابولیک، انستیتو تحقیقات علوم بالینی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران 0000-0002-3161-5329 Journal Article 2025 11 10 Abstract Background and Objective: Eating behavior is one of the factors that affects the quality and quantity of food intake and consequently influences human health. This behavior may be influenced by depression, a common mental health disorder that significantly affects individuals’ emotional and psychological well-being. Given the notable prevalence of depression among students, this study sought to examine the association between depression and eating behavior in students at Jundishapur University of Ahvaz and Shahid Chamran University. Materials and Methods: A total of 225 participants completed the Personal Information Questionnaire, the Eating Behavior Questionnaire (which assesses eating behavior and classifies it into emotional, external, and restrained eating), and the Beck Depression Inventory-II. Findings: The results showed no significant difference in eating behavior between students at the two universities, while the difference in depression levels approached statistical significance (p = 0.05). A significant positive association was found between depression and external eating behavior (p = 0.005), while the association with emotional eating behavior was marginally significant (p = 0.056). No significant relationship was observed between depression and restrained eating behavior. Conclusion: This study examined the relationship between depression and eating behavior. It appears that controlling and treating depression can improve eating behaviors and, consequently, overall health. Keywords: Eating behavior patterns, Depression, Student چکیده: سابقه و هدف: رفتار غذا خوردن، از فاکتورهایی است که بر کیفیت و کمیت غذای انسان و در نتیجه سلامت او تاثیر دارد. به نظر می رسد این فاکتور می تواند تحت تاثیر فاکتور افسردگی که تاثیر واضح و پررنگی بر حال روحی افراد دارد، قرار بگیرد. با توجه به شیوع افسردگی در میان دانشجویان این کار با هدف بررسی ارتباط بین افسردگی و رفتار غذا خوردن در دانشجویان دانشگاه جندی شاپور اهواز و دانشگاه شهید چمران انجام شد. مواد و روش ها: تعداد شرکت کنندگان در این مطالعه 225 نفر بود که همگی پرسشنامه ی اطلاعات شخصی، پرسشنامه ی رفتار غذا خوردن و پرسشنامه ی افسردگی را تکمیل نمودند. برای تعیین رفتارغذا خوردن از پرسشنامه ی داچ استفاده شد که رفتار غذا خوردن را در 3 دسته ی هیجانی، خارجی و مهاری نشان می دهد. برای تعیین افسردگی از پرسشنامه ی بک 2 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد رفتار غذا خوردن دانشجویان 2 دانشگاه، اختلاف معناداری نداشت اما اختلاف افسردگی بین آنان نزدیک به معناداری بود. (p value=0.05) و همچنین بین افسردگی و رفتار غذا خوردن خارجی (p value= 0.005) و هیجانی (p value=0.056) اختلاف معناداری وجود دارد. نتیجه گیری: این مطالعه بررسی کننده ی ارتباط افسردگی و رفتار غذا خوردن بود و به نظر می رسد با کنترل و درمان افسردگی، می توان رفتار غذا خوردن و در نتیجه سلامتی فرد را بهبود بخشید.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_245521_dc6aadf19db6b9ce4d6355c2f094e954.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 : Prevalence and Risk Factors of Hydatidiform Mole in Hospitalized Patients at Shahid Beheshti Teaching Hospital, Abadan (2018-2022): A Descriptive-Analytical Study شیوع و عوامل خطر مول هیداتی‌فرم در بیماران بستری در بیمارستان آموزشی شهید بهشتی آبادان (۱۳۹۷-۱۴۰۱): یک مطالعه توصیفی-تحلیلی 21 29 243314 10.22118/jsmj.2025.519570.3883 FA سمانه کریمی استادیار، گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی،دانشگاه علوم پزشکی آبادان، آبادان ،ایران نگار شفیع کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران ارغوان افرا استادیار، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری، دانشگاه علوم پزشکی آبادان ، آبادان، ایران 0000-0001-8794-1636 فرشته سادات فخردینی استادیار، گروه علوم تشریحی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران محمد کوگانی استادیار، گروه اپیدمیولوژی، مرکز تحقیقات آلاینده های محیطی دانشگاه علوم پزشکی آبادان، آبادان، ایران 0000-0003-4283-3441 Journal Article 2025 04 27 Introduction: Hydatidiform mole (HM) is a rare gestational trophoblastic disease characterized by abnormal growth of trophoblastic tissue. The aim of this study was to determine the prevalence and identify the risk factors associated with hydatidiform mole among patients referred to Shahid Beheshti Educational Hospital in Abadan from 2018 to 2022. Methods: This descriptive-analytical study was conducted on 67 patients diagnosed with hydatidiform mole who referred to Shahid Beheshti Educational Hospital in Abadan during 2018–2022. Data were collected by reviewing medical records using a checklist that included demographic characteristics, obstetric history, and clinical status. Data analysis was performed using SPSS version 22 and Chi-square and Fisher’s exact tests. Results: Of the 67 patients, 6 (9%) had complete mole and 61 (91%) had partial mole. No significant difference was observed in the frequency of mole types according to age, ethnicity, occupation, and education level. However, a significant association was found between the spouse’s occupation and mole type; the prevalence of complete mole was higher among patients whose spouses were government employees (P=0.032). In addition, uterine size larger than gestational age and history of vaginal bleeding were associated with a higher frequency of complete mole (P=0.029). Conclusion: The results of this study suggest that spouse’s occupation, uterine size larger than gestational age, and history of vaginal bleeding may be important risk factors for hydatidiform mole. These findings may contribute to a better understanding of the pathogenesis of the disease and could potentially pave the way for developing preventive strategies and early interventions. مقدمه: مول هیداتی‌فرم (HM) یک بیماری نادر تروفوبلاستیک بارداری است که با رشد غیرطبیعی بافت تروفوبلاست مشخص می‌شود. هدف از این مطالعه، تعیین فراوانی و شناسایی عوامل خطر مرتبط با مول هیداتی‌فرم در بیماران مراجعه‌کننده به بیمارستان آموزشی شهید بهشتی آبادان در سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۱ بود. روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی بر روی ۶۷ بیمار مبتلا به مول هیداتی‌فرم که در بازه زمانی ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۱ که به بیمارستان آموزشی شهید بهشتی آبادان مراجعه کرده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق بررسی پرونده‌های پزشکی و با استفاده از چک‌لیست شامل ویژگی‌های دموگرافیک، تاریخچه مامایی و بالینی جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ و آزمون‌های کای‌دو و دقیق فیشر انجام شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که از میان ۶۷ بیمار، ۶ نفر (۹ درصد) مول کامل و ۶۱ نفر (۹۱ درصد) مول ناقص داشتند. هیچ تفاوت معنی‌داری در فراوانی انواع مول بر اساس سن، قومیت، شغل و تحصیلات مشاهده نشد. اما رابطه معناداری بین شغل همسر و نوع مول یافت شد، به‌طوری که شیوع مول کامل در بیماران با همسران شاغل در بخش دولتی بیشتر بود (032/0= P) همچنین، اندازه رحم بزرگ‌تر از سن حاملگی و سابقه خونریزی واژینال با فراوانی بیشتر مول کامل مرتبط بود (029/0= P). نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که شغل همسر، اندازه رحم و سابقه خونریزی واژینال ممکن است از عوامل خطر مهم مول هیداتی‌فرم باشند. این یافته‌ها می‌توانند به درک بهتر مکانیسم ایجاد بیماری کمک کنند و احتمالاً زمینه‌ساز تدوین راهکارهای پیشگیری و مداخله زودهنگام گردند.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_243314_3d990cd11ee0cd6f94c311955e2a49c9.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 The effect of high dose ascorbic acid on necroptosis pathway activation in HT29 colon cancer cell line بررسی تاثیر دوز بالای اسید آسکوربیک بر فعالسازی مسیر نکروپتوز در رده سلولی HT29 سرطان کولون 30 41 242771 10.22118/jsmj.2026.544167.3978 FA دیان دایر مرکز تحقیقات سلولی مولکولی، پژوهشکده علوم پایه، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران 0000-0001-5893-6379 زهرا شوکتی اشکیکی مرکز تحقیقات گوارش، پژوهشکده علوم بالینی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران کوثر عباسی سمیع مرکز تحقیقات سلولی و مولکولی، پژوهشکده علوم پایه پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران Journal Article 2025 08 31 Objective: The effect of high dosages of ascorbic acid on the expression of major necroptosis pathway genes in HT-29 colon cancer cells was studied. Materials and methods: HT-29 cells were cultured in DMEM-HG medium containing 10% FBS and 1% Pen/Strep and incubated at 37°C with 5% CO2. After reaching 90% density, the cells were trypsinised and cultured in triplicate in 12-well culture plates at 30,000 cells per well. The cells were divided into two groups: a control group that received only basal culture medium and a test group that received 5 mM ascorbic acid for 3 hours. After 24 hours, the cell supernatant and the cell pellet were collected for further analysis. LDH activity was assessed using the kinetic technique, and the proportion of apoptosis and necrosis was calculated using flow cytometry. Gene expression analysis was performed using real-time PCR. Statistical analysis was performed using GraphPad Prism software version 8 and a t-test. Results: Microscopic images and flow cytometry results confirmed the induction of necroptosis by ascorbic acid. In addition, ascorbic acid treatment significantly increased key necroptosis gene expression and LDH activity. Conclusion: High dosages of ascorbic acid activate necroptosis in HT-29 cells. هدف: مطالعه به بررسی تاثیر دوز بالای اسید آسکوربیک بر بیان ژن های کلیدی مسیر نکروپتوز در سلول های HT-29 سرطان کولون اختصاص یافت. مواد و روش ها: سلول های HT-29 در محیط کشت DMEM-HG حاوی FBS 10% و Pen/Strep 1% کشت داده شدند و در شرایط دمای 37 درجه سانتی گراد حاوی CO2 5% انکوبه شدند. سلول ها پس از رسیدن به تراکم 90% تریپسینه شدند و با تراکم 30000 سلول در هر چاهک بصورت سه بار تکرار در پلیت های کشت دوازده خانه کشت داده شدند. سلول ها به دو گروه تقسیم شدند. گروه کنترل که تنها محیط کشت پایه دریافت میکرد و گروه تست که به مدت 3 ساعت تحت تیمار با اسید آسکوربیک 5 میلی مولار قرار می گرفت. پس از 24 ساعت محیط رویی سلول ها و رسوب سلولی جهت بررسی های بعدی جمع آوری شد. درصد آپوپتوز و نکروز به روش فلوسیتومتری و اندازه گیری فعالیت LDH به روش کینتیک انجام شد. آنالیز بیان ژن ها به روش Real time PCR صورت گرفت. آنالیز آماری با استفاده از ورژن 8 نرم افزارgraph pad prism و t-test انجام شد. نتایج: تصاویر میکروسکوپی و نتایج فلوسیتومتری موید القای نکروپتوز توسط اسید آسکوربیک بودند. بعلاوه، تیمار با اسید آسکوربیک میزان بیان ژن های کلیدی نکروپتوز و فعالیت LDH را بطور معنی دار افزایش داده بود. نتیجه گیری: دوز بالای اسید آسکوربیک می تواند بعنوان عامل فعال ساز نکروپتوز در سلول های HT- 29 مطرح باشد.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_242771_d0f4fab7bae7aef08d1578066de233ca.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 The Effect of High-Intensity Exercise Training on Serum Levels of Beta-Aminoisobutyric Acid and Insulin Resistance in Men with Non-Alcoholic Fatty Liver Disease اثر تمرینات ورزشی شدت بالا بر سطوح سرمی بتاآمینوایزوبوتیریک اسید و مقاومت به انسولین در در مردان مبتلا به بیماری کبد چرب غیر الکلی 42 52 245527 10.22118/jsmj.2026.571248.4132 FA مارینا شریعتی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. 0000-0003-1937-331X اکبر قلاوند مرکز تحقیقات گوارش و کبد کودکان، دانشگاه علوم پزشکی زابل، زابل، ایران 0000-0003-1109-7867 Journal Article 2026 01 07 Background and Objective: Non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) is a common obesity-related metabolic disorder associated with changes in metabolic proteins such as beta-aminoisobutyric acid (BAIBA). This study aimed to investigate the effects of high-intensity exercise on serum BAIBA levels and insulin resistance in men with NAFLD. Methods: In this quasi-experimental study, 45 men with grade 1–2 NAFLD (BMI 30–35 kg/m², age 35–45 years) were randomly assigned to three groups: high-intensity interval training (HIIT), high-intensity CrossFit training (HICFT), and control. The interventions included 18 sessions over six weeks (three sessions/week) at 80–85% of heart rate reserve. Data were analyzed using paired t-tests, ANCOVA, and Bonferroni test (P ≤ 0.05). Results: Significant increases in BAIBA levels and decreases in insulin resistance were observed in the HIIT (P < 0.001) and HICFT groups (P = 0.007 for BAIBA; P < 0.001 for insulin resistance) compared to the control group. No significant difference was found between the two exercise groups (P > 0.05). Conclusion: High-intensity exercises, whether HIIT or HICFT, can improve insulin resistance and regulate metabolic proteins such as BAIBA. These findings confirm the importance of exercise and myokines in managing NAFLD. High-intensity training is recommended as an effective non-pharmacological intervention for individuals with NAFLD. زمینه و هدف: کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) یکی از شایع‌ترین اختلالات متابولیک مرتبط با چاقی است که با تغییرات در پروتئین‌های متابولیک مانند بتاآمینوایزوبوتیریک اسید (BAIBA ) همراه است. هدف این مطالعه بررسی اثر تمرینات ورزشی شدت بالا بر سطوح سرمی BAIBA و مقاومت به انسولین در در مردان مبتلا به NAFLD بود. روش‌ کار: در پژوهش نیمه تجربی حاضر، ۴۵ مرد مبتلا به NAFLD سطح ۱–۲ با شاخص توده بدن ۳۰–۳۵ کیلوگرم بر متر مربع و سن ۳۵ تا ۴۵ سال به روش هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی به سه گروه تمرین تناوبی شدت بالا (HIIT)، تمرین کراسفیت شدت بالا (HICFT) و کنترل تقسیم شدند. مداخلات شامل ۱۸ جلسه تمرینی طی شش هفته،سه جلسه در هفته و با شدت 85-80 درصد ضربان قلب ذخیره انجام شد. داده‌ها با استفاده از آزمون های تی وابسته، تحلیل کوواریانس و آزمون بونفرونی و سطح معنی‌داری (05/0≥P) تحلیل شدند. یافته‌ها: افزایش معنادار سطح BAIBA و کاهش معنا‌دار مقاومت به انسولین در گروه HIIT (001/0>P)و تمرینات HICFT (به ترتیب: 007/0=P؛ 001/0=P) نسبت به گروه کنترل مشاهده شد تفاوت معناداری بین دو گروه تمرین مشاهده نشد (05/0 نتیجه‌گیری: تمرینات با شدت بالا، چه HIIT و چه HICFT، قادر به بهبود مقاومت به انسولین و تنظیم سطح پروتئین‌های متابولیک مانند BAIBA هستند. این یافته‌ها اهمیت تمرینات ورزشی و نقش مایوکاین‌ها در مدیریت NAFLD را تأیید می‌کند و پیشنهاد می‌شود تمرینات با شدت بالا به عنوان یک مداخله مؤثر غیردارویی در برنامه‌های درمانی افراد مبتلا به NAFLD مورد استفاده قرار گیرد.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_245527_3cc762f99eaf00aee99ac7cfd315f6c6.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 Evaluation of Physicochemical Properties of Activated Charcoal and Preparation, Analysis, and Comparison of Its Oral Capsule with a Commercial Sample ارزیابی خصوصیات فیزیکوشیمیایی زغال فعال و تهیه، بررسی و مقایسه کپسول خوراکی آن با یک نمونه تجاری 53 65 245524 10.22118/jsmj.2025.511483.3857 FA هستی دریازاده گروه شیمی دارویی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران. علی اصغر همتی گروه فارماکولوژی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران. ندا باورصاد گروه فارماسیوتیکس، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران. آذر مستوفی گروه شیمی دارویی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران. سید رضا علوی گروه شیمی دارویی، دانشکدۀ داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، اهواز، ایران. مهسا طولابی دزفولی گروه شیمی دارویی، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران. 0000-0002-0551-4030 Journal Article 2025 03 09 Background and Aim: Activated charcoal, due to its porous structure and high adsorption capacity, is widely used in pharmaceutical formulations, including capsules, to reduce gastrointestinal absorption of toxins. Considering the limited domestic production and dependence on imported products, this study aimed to formulate and evaluate a locally produced activated charcoal capsule and compare it with a commercial sample. Methods: The physicochemical properties of the activated charcoal powder, including acid-soluble substances, chloride, sulfate, sulfide, cyanide compounds, and heavy metals, were assessed according to BP and USP pharmacopeial standards. In addition, Brunauer–Emmett–Teller (BET) analysis was performed to determine surface area and adsorption capacity. Capsules were prepared in powder and granule forms, followed by pre-formulation tests, including flowability and density, as well as pharmaceutical evaluations such as content uniformity and disintegration time. Results: The activated charcoal powder demonstrated acceptable physicochemical quality, and impurity levels were within pharmacopeial limits. The iodine number confirmed the high adsorption capacity of the sample. Powder-based capsules, with a surface area of 675 m²/g, showed greater adsorption capacity than granules (364 m²/g), while granulation improved flowability and density. The produced capsules were comparable to the commercial product in terms of content uniformity and disintegration time. Conclusion: The formulated activated charcoal capsules met pharmacopeial standards and exhibited appropriate performance. The higher adsorption capacity of the powder-based capsules suggests a potential therapeutic advantage. Overall, the findings indicate the feasibility of domestic production and its potential role in reducing reliance on imported activated charcoal products. زمینه و هدف: زغال فعال به‌دلیل ساختار متخلخل و ظرفیت جذب بالا، در فرمولاسیون‌های دارویی از جمله کپسول‌ها برای کاهش جذب سموم دستگاه گوارش کاربرد دارد. با توجه به محدود بودن تولید داخلی و وابستگی به واردات، این مطالعه با هدف تهیه و ارزیابی کپسول زغال فعال تولید داخل و مقایسه آن با یک نمونه تجاری انجام شد. روش بررسی: خواص فیزیکوشیمیایی پودر زغال فعال شامل مواد قابل حل در اسید، کلرید، سولفات، سولفید، ترکیبات سیانیدی و فلزات سنگین بر اساس استانداردهای فارماکوپه BP و USP ارزیابی شد. همچنین آزمون BET برای تعیین سطح ویژه و ظرفیت جذب انجام گرفت. کپسول‌ها در دو شکل پودری و گرانولی تهیه شدند و آزمون‌های پیش‌فرمولاسیون شامل جریان‌پذیری و چگالی، و آزمون‌های دارویی شامل یکنواختی محتوا و زمان فروپاشی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: پودر زغال فعال مورد استفاده، از نظر ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی کیفیت مطلوبی داشت و مقادیر ناخالصی‌ها در محدوده استانداردهای دارویی قرار گرفت. عدد یدی نیز ظرفیت جذب بالای نمونه را تأیید کرد. کپسول‌های پودری با سطح ویژه ۶۷۵ مترمربع بر گرم، جذب بیشتری نسبت به گرانول‌ها (۳۶۴ مترمربع بر گرم) نشان دادند، در حالی‌که گرانول‌سازی موجب بهبود جریان‌پذیری و چگالی شد. کپسول‌های تولیدی از نظر یکنواختی محتوا و زمان فروپاشی با نمونه تجاری قابل مقایسه بودند. نتیجه‌گیری: کپسول‌های زغال فعال فرموله‌شده، معیارهای استاندارد دارویی را برآورده کردند و ظرفیت جذب بالاتر نوع پودری می‌تواند بیانگر برتری درمانی آن باشد. این مطالعه نشان‌دهنده امکان تولید داخلی و کاهش وابستگی به واردات در زمینه فرآورده‌های زغال فعال است.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_245524_7d9f00eac051d83b80f9c64b87b5c3fb.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 The Effect of Exercise Training and Nettle Supplementation on the Inflammatory-Anti-Inflammatory Balance in Women with Metabolic Syndrome تأثیر تمرین ورزشی و مکمل گزنه بر تعادل التهابی-ضدالتهابی در زنان مبتلا به سندرم متابولیک 66 76 245528 10.22118/jsmj.2025.564421.4099 FA سمیه بهزادی نژاد دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد بین ‏المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیرۀ کیش، ایران. حشمت اله پارسیان دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران. 0009-0009-5088-4696 محمد علی آذربایجانی استاد، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ، ایران. 0000-0002-3502-7487 روح الله ارشادی استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران. 0000-0003-3723-4014 بی بی فخر السادات هاشمی استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران. 0000-0002-0624-5717 Journal Article 2025 12 05 Background and Objective: Metabolic syndrome is associated with systemic inflammation and oxidative stress, which increase the risk of cardiovascular diseases. This study aimed to investigate the effects of eight weeks of concurrent exercise training and nettle supplementation the inflammatory-anti-inflammatory balance in women with metabolic syndrome. Methods: In this semi-experimental study, 60 women with metabolic syndrome (aged 35–45 years) were randomly assigned to four groups of 15 participants each: 1) Exercise + Placebo, 2) Nettle Supplement, 3) Exercise + Nettle Supplement, and 4) Placebo. The exercise groups followed an eight-week protocol, three sessions per week, consisting of 30 minutes of aerobic activity at 60–70% of heart rate reserve and 30 minutes of resistance training. The supplementation groups received 1,500 mg/day of dried nettle extract (three doses of 500 mg). Results: Between-group analysis showed that the combined group (Exercise + Nettle) led to a significant increase in TAC levels (P < 0.001) and significant reductions in IL-1β (P = 0.011) and CRP (P = 0.008) compared to the Exercise + Placebo group. Additionally, compared to the Nettle Supplement group, the combined group achieved a greater reduction in CRP (P = 0.001). Conclusion: The findings suggest that both concurrent exercise and nettle supplementation alone can improve inflammatory status and antioxidant capacity in women with metabolic syndrome. However, combining these interventions produces a synergistic effect and may serve as a more effective strategy in lifestyle modification programs for managing this syndrome. زمینه و هدف: سندرم متابولیک با التهاب سیستمیک و استرس اکسیداتیو همراه است که خطر بیماری‌های قلبی-عروقی را افزایش می‌دهد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرین ترکیبی همزمان و مصرف مکمل گزنه بر شاخص‌های استرس اکسیداتیو و تعادل التهابی-ضدالتهابی در زنان مبتلا به سندرم متابولیک انجام شد. روش بررسی: در این تحقیق نیمه‌تجربی، ۶۰ زن مبتلا به سندرم متابولیک (سن ۴۵-۳۵ سال) به‌صورت تصادفی در چهار گروه ۱۵ نفری قرار گرفتند: ۱) تمرین + دارونما، ۲) مکمل گزنه، ۳) تمرین + مکمل گزنه، و ۴) دارونما. گروه‌های تمرینی، به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته، پروتکل تمرین ترکیبی (۳۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت ۷۰-۶۰ درصد ضربان قلب ذخیره و ۳۰ دقیقه تمرین مقاومتی) را اجرا کردند. گروه‌های دریافت‌کننده مکمل، روزانه ۱۵۰۰ میلی‌گرم عصاره خشک گزنه (۳ وعده ۵۰۰ میلی‌گرمی) مصرف کردند. یافته ها: تحلیل بین گروهی نشان داد که گروه ترکیبی (تمرین + مکمل) موجب افزایش معنی دار سطوح TAC (001/0 >P) و کاهش معنی دار IL-1β (011/0 =P) و CRP (008/0 =P) نسبت به گروه تمرین+دارونما شد و در مقایسه با گروه مکمل موجب کاهش بیشتر CRP (001/0 =P) شد. نتیجه گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که هر دو مداخله تمرین ترکیبی و مصرف مکمل گزنه به‌تنهایی می‌توانند وضعیت التهابی و آنتی‌اکسیدانی را در زنان مبتلا به سندرم متابولیک بهبود بخشند. با این حال، ترکیب این دو روش، اثری هم‌افزاینده دارد و می‌تواند به عنوان یک راهکار مؤثرتر در برنامه‌های اصلاح سبک زندگی برای مدیریت این سندرم توصیه شود.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_245528_c05d6519dc5d522c1043bd59126b91d6.pdf

دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 25 1 2026 03 21 Risk factors and prevalence of endophthalmitis after intravitreal injection of anti-VEGF drugs: a systematic review and meta-analysis. عوامل خطر و شیوع اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه داروهای Anti-VEGF: مرور سیستماتیک و متاآنالیز 77 89 250396 10.22118/jsmj.2026.568368.4123 FA مریم آدابی مرکز تحقیقات سلامت و ایمنی غذا، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، یزد، ایران. روژین کثیری مرکز تحقیقات عفونت های چشم، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران. فاطمه شهبازی گروه اپیدمیولوژی، دانشکدۀ بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران. زهرا شوکتی اشکیکی مرکز تحقیقات گوارش، پژوهشکده علوم بالینی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران. Journal Article 2025 12 24 To determine the worldwide incidence of endophthalmitis after intravitreal injection of anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) medications, we carried out a systematic review and meta-analysis. To locate relevant research published up to June 2024, searches were conducted via PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar. Among the search phrases used were "endophthalmitis," "intravitreal injection," "anti-VEGF," "bevacizumab," "Avastin," "aflibercept," and "ranibizumab." The incidence of endophthalmitis in individuals who received intravitreal injection of anti-VEGF alone was only recorded in these trials. 136 of the 1563 identified references could be included in the meta-analysis after duplicates and irrelevant papers were eliminated. After evaluating 23,809,816 intravitreal anti-VEGF injections, the estimated incidence of endophthalmitis was 0.0382 (95% CI: 0.034 to 0.042). The study's findings indicate that endophthalmitis is uncommon after intravitreal injections of anti-VEGF drugs; yet, paying close attention to infection prevention and management guidelines is still crucial due to the potentially serious repercussions of this condition. ما یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز را با هدف برآورد شیوع جهانی اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه داروهای ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (Anti-VEGF) انجام دادیم. پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar برای شناسایی مطالعات مرتبط منتشرشده تا ژوئن 2024 جستجو شدند. عبارات جستجو شامل «اندوفتالمیت»، «تزریق داخل زجاجیه»، «Anti-VEGF»، «بواسیزوماب»، «آواستین»، «افلیبرسپت» و «رانیبیزوماب» بودند. تنها مطالعاتی وارد شدند که بروز اندوفتالمیت را در بیمارانی که صرفاً تزریق داخل زجاجیه Anti-VEGF دریافت کرده بودند، گزارش کرده بودند. از مجموع 1563 منبع شناسایی‌شده، پس از حذف مطالعات تکراری و غیرمرتبط، 136 مطالعه واجد شرایط ورود به متاآنالیز بودند. در مجموع، 23,809,816 تزریق داخل زجاجیه Anti-VEGF بررسی شد که از این تعداد، میزان بروز اندوفتالمیت0.0382 (95% CI: 0.034 to 0.042) برآورد گردید. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که بروز اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه داروهای Anti-VEGF نادر است؛ با این حال، با توجه به پیامدهای بالقوه شدید این عارضه، رعایت دقیق اصول پیشگیری و کنترل عفونت همچنان از اهمیت بالایی برخوردار است.

https://jsmj.ajums.ac.ir/article_250396_fb182a5f056d50bbbfaabcdc3acb0748.pdf