دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز مجله علمی پزشکی جندی شاپور 2252-052X 17 2 2018 06 22 Identification of efficacy of direct and indirect therapies on severity of stuttering in children تعیین اثر بخشی روش های درمانی مستقیم و غیر مستقیم بر شدت لکنت در کودکان 237214 10.22118/jsmj.2018.117173.1267 FA سالار فرامرزی گروه کودکان استثنایی، دانشکده علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان ایران Journal Article 2018 01 28 Background and objective: Stuttering is a disorder that interrupted the fluency of speech with repetition, prolongation and block signs. The present study explored the effectiveness of the Lidcombe program compared with the other common methods in preschool children with stuttering (CWS).<br>Subjects and Methods: The present research was a single subject study with an ATD design. In this research six preschool children who stutter selected from the clients of speech therapy clinics in Isfahan were randomly assigned to one of three groups and investigated with direct and indirect treatment methods. The evaluations were severity rating (SR) and percent stuttered syllables (%SS) assessments and video analysis. The goal was to determine which of the programs reduced the severity of stuttering more.<br>Results: For all children in all groups the ratings of the severity of stuttering (SR) and the percent stuttered syllables (%SS) were reduced but the percentage of non-overlapping data (PND) of the three interventions showed that it was reduced more in the Lidcombe and in the Lid-PCIT programs but the differences between these programs were not significant. <br>Conclusion: This study provided preliminary evidence that Lidcombe, PCIT, and integrated programs were effective in reducing the severity of stuttering (SR) and the percentage of stuttered syllables (%SS) in preschool children who stutter. These results are potentially important all indirect and direct and combined interventions in the primary years can help preschool children who stutter to overcome their disorder. زمینه و هدف: لکنت اختلالی است که در جریان گفتار ایجاد شده و روند آن را با علائمی نظیر تکرار، کشیده گویی و قفل با اختلال مواجه می سازد. مطالعه حاضر اثر بخشی برنامه های مستقیم، غیر مستقیم و ترکیبی در کودکان پیش دبستانی مبتلا به لکنت را بررسی می نماید.<br>روش بررسی: مطالعه حاضر یک مطالعه از نوع مورد منفرد با طرح ATD بود. در این مطالعه شش کودک مبتلا به لکنت در محدوده سنی پیش دبستانی مراجعه کننده به کلینیک های گفتار درمانی شهر اصفهان بصورت تصادفی در سه گروه با روش های درمانی مستقیم و غیر مستقیم مورد بررسی قرار گرفتند. ارزیابی های انجام شده شامل تعیین درصد هجاهای لکنت شده (SS%) و ارزیابی ادراکی شدت لکنت (SR) از طریق گفتار مجاوره ای و فیلم های ضبط شده بود. <br>یافته ها: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که در همه کودکان شدت لکنت و درصد هجاهای لکنت شده کاهش یافت اما درصد نقاط ناهمپوش(PND) سه روش نشان داد که بیشترین کاهش لکنت در دو روش لیدکامب و روش ترکیبی لید- وال بود ولی این تفاوتها معنی دار نبودند.<br>نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که روش لیدکامب، (PCIT) و ترکیبی بصورت معنی دار شدت لکنت (SR) و درصد هجاهای لکنت شده (SS%) گفتار همه کودکان پیش دبستانی میتلا به لکنت را کاهش می دهند. این نتایج استفاده از مداخلات مستقیم، غیر مستقیم و ترکیبی را در سنین اولیه برای کمک به این کودکان برای غلبه بر لکنت موثر نشان می دهد.