تعیین ارتباط بین موقعیت های اضطراب زای ویژه گفتاری و شدت لکنت در افراد12 تا 35 سال دارای لکنت

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گفتار درمانی- دانشگاه علوم پزشکی اصفهان- اصفهان-ایران

2 گروه گفتار درمانی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

3 گفتار درمانی

10.22118/jsmj.2019.81983

چکیده

مقدمه :
با توجه به تاثیر عوامل زبانی، فرهنگی و اجتماعی بر شدت لکنت ، با شناخت موقعیت ها و شرایطی که بیش از سایرین فرد دارای لکنت را تحت تاثیر قرار می دهد می توان تاثیر موقعیت را شناسایی وکنترل و در مرحله تعمیم درمان،آن موقعیت ها را هدف قرار داد. هدف مطالعه حاضر بررسی ارتباط موقعیت های اضطراب زای ویژه گفتاری و شدت لکنت در افراد 12 تا 35 سال با استفاده از مقیاس فردی لکنت بود.
روش ها :
این مطالعه از نوع مقطعی است و تعداد 30 نمونه در محدوده سنی 12 تا 35 سال مراجعه کننده به کلینیک های گفتار درمانی شهر اصفهان را مورد بررسی قرار داده است. شدت لکنت هر یک از نمونه ها با ارائه یک گفتار شفاهی محاوره ای به مدت 5 دقیقه در اتاق ساکت و آرام، بر اساس درصد هجاهای لکنت شده محاسبه شد و سپس آزمودنی مقیاس فردی لکنت را پر کرد.
نتایج :
نتایج مطالعه حاضر نشان داد که تفاوت شدت لکنت حین صحبت به طور کلی در سه موقعیت مقیاس فردی لکنت، معنادار نبود، اما در مقایسه میانگین دوبه دوی این موقعیت ها مشخص شد که شدت لکنت در حین صحبت با دوست نزدیک و شخص صاحب مقام تفاوت قابل ملاحظه و معناداری داشته است.
نتیجه گیری :
بر اساس نتایج مطالعه حاضر می توان گفت صحبت در موقعیت رویارویی با شخص صاحب مقام برای افراد حاضر در نمونه سخت تر بوده و بر شدت، اجتناب و کنترل کلام آن ها تاثیرگذار می باشد.

کلیدواژه‌ها



مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 02 بهمن 1397
  • تاریخ دریافت: 23 تیر 1396
  • تاریخ بازنگری: 16 مهر 1396
  • تاریخ پذیرش: 16 مهر 1396